 Ἐνδιάμεση Περιοχή Ἡ εὐρασιατικὴ ἤπειρος, τῆς ὁποίας ἡ Εὐρώπη δὲν εἶναι παρὰ μία ἀπὸ τὶς πολλὲς χερσονήσους, διαιρεῖται, λόγῳ χιλιετοῦς ἱστορίας, σὲ τρεῖς μεγάλες πολιτισμικὲς περιοχές : α) τὴν Δύση ἤ Δυτικὴ Εὐρώπη, ποὺ περιλαμβάνει ἐπιπλέον σήμερα, τὴν Βόρειο καὶ Νότιο Ἀμερική, τὴν Αὐστραλία καὶ τὴν Νέα Ζηλανδία· β) τὴν Ἀνατολὴ ἤ Ἄπω Ἀνατολὴ ποὺ περιλαμβάνει τρεῖς χερσονήσους : Ἰνδία, Νοτιοανατολικὴ Ἀσία (μὲ τὴν Ἰνδονησία), Κίνα (μὲ τὴν Κορέα καὶ τὴν Ἰαπωνία)· γ) τὴν Ἐνδιάμεση Περιοχή (στὸν χάρτη τῆς Εὐρασίας, σὲ γκρίζο φόντο) ποὺ εὑρίσκεται μεταξὺ Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως. |
Πίναξ τῶν κυριωτέρων χαρακτηριστικῶν τῶν δύο μεγάλων παρατάξεων στὴν Ἱστορία τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Τουρκίας
| ΔΥΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ | ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ | ||
| Νεωτεριστές | Παραδοσιακοί | ||
| Κοινωνικὴ προέλευση | Μεγαλομεσαία ἀστικὴ τάξη. Διανοούμενοι. Ἐργάτες. | Μικροαστοί. Μικροϊδιοκτῆτες ἀγρότες. | Μεγαλογαιοκτήμονες. Μεγαλομεσαία ἀστικὴ τάξη, θῦμα τῆς δυτικῆς διεισδύσεως. Ἀγρότες. |
| Ἰδεολογικὴ τοποθέτηση | Ἀστικὸς κοσμοπολιτισμὸς μὲ ἐργατικὸ διεθνισμό. Ἐθνικισμὸς γαλλικοῦ τύπου. Ρασιοναλισμὸς Δυτικῆς Ἀναγεννήσεως. Δὲν ἀναγνωρίζει τὴν ὕπαρξη τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς. | Βαλκανοασιατικὸς ἑλληνισμὸς τοῦ Ρήγα. Ὀθωμανισμός. Ἐθνικισμὸς γερμανικοῦ τύπου. Οὐδετερισμός. Ἰσότιμος ἑλληνοτουρκισμός. Ρουσσωϊσμός. Βαθειὰ προσήλωση στὴν λαϊκὴ ψυχή. | Βυζαντινοθωμανικὸς οἰκουμενισμός. Αὐτοκρατορικὸς ἑλληνοτουρκισμός. Πανισλαμισμός. Προσήλωση στὴν ἔννοια τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς. |
| Πολιτικὸ καὶ οἰκονομικὸ καθεστώς | Συνταγματικὴ βασιλεία ἤ κοινοβουλευτικὴ ἀβασίλευτη δημοκρατία μὲ οἰκονομικὸ φιλελευθερισμὸ ἤ Δικτατορία τοῦ προλεταριάτου μέ κολλεκτιβισμό. | Αὐταρχικὸ καθεστὼς κατ' οὐσίαν ἀντιβασιλικό - ἡ βασιλεία καταργεῖται ἤ παραμένει συμβολικά - μὲ κρατισμὸ καὶ ἀλληλεγγυϊσμό. | Ἀπόλυτη μοναρχία μὲ μερκαντιλισμό. |
